<< پرنده >>

در  آن تاریکی

که نگاهت آرام گرفته

نفس های بی صدایی کوتاه می شود  .

چندان بر این پرهای سیاه

دست نَکش

که انگشتانت  آغشته شوند ،

لبریز ِ نفس

 جمجمه ای کوچک تر از پلک

پلکی فرو رفته در  جمجمه

بی هوش

بی زمان

            و لرزش ِ دلی  به اندازه ی یک قطره  ./

      تجربه های زندگی ارتباط ناپذیرند  و این است دلیل تنهایی انسان ./         ویرجینیاولف

                            تا هر صبح گاه

                            فرمان آتشی گلوله ی بغضی را ،

                             کدام وسعت بازو این چنین هلهله انگیخت

                              که اجتناب حضور

                               به سمفونی تابوت ها بلغزد .

                                نگاه کن

                                بلوغ اندام عریان را ،

                                      سروی سرخ

                                                         میان پیشانی  ./

بارها از دیدن پیرامون سرگردان خود ، و چرخه ی هیاهوها و رنجی که می بریم ، به درون بازگشتم و هر دفعه چیزی جز یغمای زمان بر این پیکره  نیافتم . خیل ِ مدیران فرهنگی و تلِ بی فرهنگی ؛  سایه های متولیان سینما و   موزه های ادعای تهی .

هربار که بر کالبد ورم کرده ی فیلمسازیِ استان نیشتری می زنیم ، چرکابه ی آمار و باد غبغب کهنه ای از دمل های بی چاره گی اش بیرون می زند . پرسش این است :ای همه چیزدانانِ چسبنده در جرزها ، از سینما ، هنر و فرهنگ چه می خواهید ؟

آنچه امروز در بستری کور و گنگ و حریص عیان شده ، بیماری محتضر است که علائم حیات ندارد و وِرد شفایش  انتظاری گودووار ، مضحک و تلخ است . همه ی این وضعیت را مدیون زمانی هستیم  که گذشت  ، که بیهوده و پر ادعا گذراندند.  نمی دانم چگونه بر این جزیره ی ویران و نا امن _ هنر و فیلمسازی استان _  با نیشی باز و خرسندی ِ غرور آمیز   می توان  قدم زد ؟

نا امیدی از وضعیت موجود ، اقرار تلخی است ؛ بدنه ی هنر و فیلمسازی ما عرصه ی اندیشه نیست ، جولانگاه ِ حسادت و حقارت هاست ، از چنین دروازه ای چه بیرون می آید ، لشکر شکست خورده ی هنرجویان ، یا بوق به دستانِ فیلم های ضعیف  ؟ گرچه بلندپایه گانِ بی پایه، مضامین را ابزار حقیرِ هنر و هنرمند میدانند، و نصیحت و بایدها و نبایدهای شعاری را وظیفه پنداشته اند ، لیک به حال من و شمای فیلمساز چه آمده است ؟  ای کاش کمی انصاف و فروتنی بود تا لانه ای برای هنر باشیم   نه دام  .  کجاییم؟  کجا می رویم ؟

به هر جای این ورطه که سر می زنیم ، معیارهای محیرالعقولی رسمیت یافته است ؛ مرز میان هنر و غیر هنر را چه آسان می توان دریافت ، در حالی که معیار های موجود  آشکارا آلوده ی مبنایی منفعت طلبانه اند و یا حاکی از گرایش به این و آن هدفِ شعار زده ی نخ نما هستند . شاید این طاعون ِ فرهنگی دلایلی بزرگتر از غمِ نان دارد  چرا که از شکم سیری ، اثری هنری زاییده نخواهد شد .

دالان های انحصار و نخوت  جایی برای هنر نمی گذارد  که از بی خبری ، مُشتی به مجیزگویی و احتیاج دچارند .  

                             وقتی در نگاهم دور می شی

                             توقف نکن  ،

                             پهلو بشین وکنار را

                             دل بی قرار را   یگانه کن.

                             ستاره ای بسپار که بر سنگ کوبیده شد و

                            سراسر ِ چهره را میسوزاند هنوز،

                            دستی که از تو افتاد

                            برگی در کاسه ی آب ،

                           مژه که بر لب می ریخت

                            از باغچه ی پر ،

                           عکس ِ رنگ پریده ی نوزاد

                            زیر ِ دریچه ی گوش

                            پستان ِ لبریز

                            در هوای چشم ،

                            و دختری با قدم های کاغذی ،

                           پرنده

                           پر زد و

                                          آرام

                                                     محو شد  ./

          شوق را سر بریده ام

          و انعکاس ِ ماه  

          در لبان ِ شعله

          تا ذکر مقدس را

          بر تن بادبادکی سیاه     بوسیده باشم ،

          بنشینم  روی ِ فلز ِ خیس ،  آرام ،

          آغوش ِ گسسته ی منتظر و

                                       آشوب ِ  چشم  ./

                                                                                                        15  خرداد  86

                                        بوی گونه ها عجیبت می کند .

                                        اگر می آیی

                                                 جان

                                           آبی بنوش

                                                لبالب

                                        چشم ها را بسته ام ٬

                                                   قیچک پیر  و

                                                   لیکوی دیوانه

                                        ازکنار گوش چپ      خون می لغزد .

                                        چگونه خواهد آمد

                                                ـ از گیسوان خیس ـ

                                        با پستان های سوزن دوزی شده اش

                                                             و آرشه ای در دست .

                                        گلوی پیراهن ات

                                                 در آفتاب پاییزی شب

                                                 پلک  را  می پوشاند    آرام .

                     بال هاي سوخته

                     هيچ

                     هيچ نگفت

                                مردي با چراغي .

                      مگر حضور را

                                در حضور سرخ

                       قهوه ای های قدیم تر از رویا  ،

                       انگشت مضراب بر رشته ی اشک

                       گونه ها     گونه گون،

                       خلوت               خالی نیست

                       صدا را

                       صدا را

                       گلوی مکیده چون اضطراب

                       چون ترس

                       چون یقین

                       و پگاه خیس  

                            بغض آلود شب

                                زاده ی شب

                              انگاره ی شب،

                       جرعه ها را کوتاه می کند

                       دستی که می لرزد

                       پریشان گیسو

                       تکیه های ناتمام مرهم

                       به یاد یاد  همیشه یاد،

                       مگر حضور را  

                                  در حضور سرخ  .

                                                        ( ۲۱دی۸۵ )